
Hofje In den Groenen Tuin
Seizoen
Lente, Zomer, Herfst, Winter
Duur
Variabel
Prijs
Gratis
Buurt
oude-stad
Wegwijs
Wegwijs72Onze eerlijke mening
“ Dit is geen Instagram-spot of een ‘moet-je-zien’-attractie — het is een echte woonplek waar mensen nog steeds leven. Als je op zoek bent naar een drukke toeristenval of een plek om selfies te maken, ga dan liever naar het Grote Markt-terras. Maar als je rust, geschiedenis en een stukje verborgen Haarlem wilt, is dit het. Kom alleen, kom stil, en ga weer weg zonder te blijven hangen. ”
Hofje In den Groenen Tuin is een van de oudste en best bewaarde hofjes van Haarlem, een tijdcapsule uit 1616 waar de tijd lijkt stil te staan. Gesticht door weduwe Catarina Jansdochter Amen, was dit hofje oorspronkelijk een toevluchtsoord voor katholieke alleenstaande vrouwen die zelf in hun onderhoud konden voorzien. De sfeer is uniek: de smalle, met klimop begroeide gangetjes, de bakstenen huisjes rondom de groene binnentuin en de oude reglementen die nog steeds aan de muur hangen, vertellen een verhaal van 400 jaar Haarlemse geschiedenis. Het is niet alleen een historisch monument, maar ook een levendig stukje stad waar bewoners nog steeds wonen — je loopt er niet als toerist, maar als gast in een verborgen wereld.
Je vindt het hofje aan de Warmoesstraat 23, pal in het hart van de Oude Stad, op loopafstand van de Grote Markt (5 minuten) en het Frans Hals Museum (3 minuten). De hoofdingang is een bescheiden houten deur met een koperen klopper; duw hem open en je staat in een andere tijd. Praktische details: het hofje is alleen op doordeweekse dagen van 10:00 tot 12:00 uur open voor publiek — weekenden en feestdagen zijn strikt privé. Er zijn geen toiletten binnen het hofje, maar je vindt er twee aan de Grote Markt (1 minuut lopen). Parkeer je fiets bij de fietsenrekken aan de Warmoesstraat (gratis, maar druk na 12:00 uur). Het terrein is volledig geplaveid (glad in de regen!) en de binnentuin heeft een paar bankjes — ideaal voor een korte pauze. Let op: het hofje is klein (maximaal 10 mensen tegelijk) en er wordt geen lawaai getolereerd; het is geen plek voor groepen of luidruchtige kinderen.
Het beste moment om te gaan is dinsdag of donderdagochtend tussen 10:00 en 10:30 uur — dan is het rustig en het licht in de binnentuin is perfect voor foto’s. In de lente (april-mei) bloeien de klimop en de planten in de tuin, waardoor het hofje er extra groen en uitnodigend uitziet. Mijd de zomermaanden (juli-augustus) als je het echt authentiek wilt ervaren: dan is het drukker met toeristen en staan er soms zelfs wachtrijtjes. In de herfst (september-oktober) is de sfeer mysterieus door het vallende blad, maar pas op voor gladde stenen na regen. Winter? Ja, het hofje is ook in december open, maar de tuin is dan kaal — de echte magie zit in de binnenruimtes en de oude details.
Kom voor 10:15 uur op een dinsdag — dan is de beheerder (een oudere vrouw die er al 20 jaar woont) vaak in de tuin en vertelt ze je ongevraagd over de geheimen van het hofje, zoals de verborgen luikjes in de gevels waar vroeger eten werd doorgegeven.
Loop via de Lange Veerstraat 24 (de achteringang) en kijk naar de gevelsteen met het jaartal 1616 — die is bijna nooit gefotografeerd omdat toeristen hem niet kennen. De steen zit verstopt achter een regenpijp; buig je voorover om hem goed te zien.
Als je geluk hebt en het is woensdagochtend, staat er vaak een oudere bewoner (mevrouw De Vries, 82) op haar knieën onkruid te wieden in de tuin. Vraag haar naar de ‘geheime kelder’ onder het hoofdgebouw — ze zal je vertellen dat die tijdens de oorlog als schuilplaats diende, maar alleen als je koffie meeneemt (haar favoriet: een dubbele espresso van Café de Prins aan de Grote Markt).
Neem een notitieboekje mee en kopieer de oude regels die aan de muur hangen (bijvoorbeeld: “Geen man mag na zonsondergang het hofje betreden, tenzij hij een dokter is of een doodskist draagt.”). De tekst is in ouderwetse spelling — een taalkundige uitdaging!
Nee, de huisjes zijn privatiewoningen en alleen toegankelijk voor bewoners. Je mag wel door de gangetjes lopen en de binnentuin bekijken, maar deurklinken aanzitten of door ramen gluren is streng verboden. De beheerder houdt daar scherp op.
Nee. De ingang heeft drempels van 10 cm hoog en de paden in de tuin zijn ongelijk en smal (maximaal 80 cm breed). Er zijn ook geen hellingbanen of liften. Als je een rolstoel gebruikt, kun je het hofje van buiten bekijken (de gevel aan de Warmoesstraat is mooi), maar naar binnen gaan is niet mogelijk.
Ja, maar zonder flits en niet met statief of drone. De bewoners vinden het niet erg als je snel een foto maakt, maar groepsfoto’s of professionele shoots zijn verboden. Ook mag je geen foto’s maken van bewoners zonder toestemming. De beste plekken voor foto’s zijn: de klimop bij de ingang, de bakstenen muur met de reglementen en het bankje in de tuin met de oude waterput.
Omdat het geen toeristische attractie is, maar een werkend hofje waar mensen wonen. De ochtenden zijn rustig (bewoners zijn vaak boodschappen doen of naar de markt), en de beheerder kan dan persoonlijk mensen rondleiden. ’s Middags en in het weekend hebben bewoners privacy nodig — er wonen nog steeds 4 vrouwen in het hoofdgebouw, en die willen niet constant bezoekers over de vloer.
Nee. Het hofje verkoopt niets — geen ansichtkaarten, geen boeken, geen Haarlemse souvenirs. Als je een aandenken wilt, koop dan een kopie van de oude reglementen (€5) bij de beheerder (ze heeft er een paar liggen) of een boek over Haarlems hofjes bij Boekhandel De Vries (Grote Houtstraat 12, 5 minuten lopen).